Emanuel Ungaro

Emanuel Ungaro Parallèle była linią odzieży prêt-à-porter uruchomioną przez Ungaro około 1968 roku w celu uzupełnienia przychodów z haute couture. Różniła się od haute couture skalą produkcji i kanałami dystrybucji, przenosząc wyraziste nadruki i drapowania charakterystyczne dla marki na odzież gotową. Rozwijana jako segment luksusowego prêt-à-porter, była główną linią pochodną w ramach marki.

Ungaro Uomo to męska linia prêt-à-porter domu mody, zaprezentowana w 1973 roku. Odpowiadała za męską ofertę marki, obejmującą krawiectwo oraz elementy sportowe i casualowe. Pod względem produkcji, dystrybucji i grupy docelowej była wyraźnie odrębna od damskiej haute couture oraz Parallèle i rozwijana jako niezależna kolekcja męska.

Ungaro Solo Donna (występują różnice w zapisie: Solo Donna/Solodonna) to linia pochodna skoncentrowana na damskiej odzieży gotowej, zwłaszcza na bardziej formalnych elementach, takich jak garnitury i zestawy. Na mocy umów licencyjnych z partnerami produkcyjnymi była odrębna od głównej kolekcji prêt-à-porter i pełniła funkcję uzupełniającą w obszarze odzieży gotowej do biura i na formalne okazje.

Emanuel by Emanuel Ungaro to druga linia wprowadzona w 1991 roku z myślą o rynku amerykańskim, pozycjonowana jako pomost między młodszymi odbiorcami a domami towarowymi. Materiały wskazują, że przez pewien czas pełniła rolę następczyni Ungaro Ter, a później informowano o zakończeniu działalności tej linii.

Emanuel Petite to linia specjalizująca się w rozmiarach, wprowadzona w 1994 roku. Powstała jako linia pochodna, oferująca produkty wykorzystujące elementy wzornictwa marki nadrzędnej i o rozmiarach zaprojektowanych z myślą o osobach o drobnej sylwetce. Była pozycjonowana jako linia poboczna przeznaczona do sprzedaży między innymi w domach towarowych.

Ungaro Woman to linia dla osób plus size, wprowadzona w 1996 roku jako linia pochodna mająca na celu udostępnienie projektów marki na rynku plus size. Rozwijano ją jako odrębną linię z własnym asortymentem, skierowaną do innej grupy docelowej niż linia główna.

Ungaro Ter była linią dyfuzyjną skoncentrowaną na dzianinach, rozwijaną przez krótki okres od około 1988 roku. Oferowała odzież gotową skierowaną do szerszego rynku, wykorzystującą elementy wzornictwa marki macierzystej. Źródło odnotowuje, że produkowano ją w latach 1988–1991; obecnie produkcja została zakończona.